(ur. 26.01.1885 Dzierzgoń – zm. 12.10.1927 Elbląg)
Urzędnik państwowy, krajoznawca, historyk i regionalista. Jego ojcem był Carl Friedrich Pudor, urzędnik pocztowy, burmistrz Dzierzgonia i Sztumu (zm. w Malborku w 1870 r.) Matka – Marianna de domo Dobbrodt. Przodkowie C. Pudora pochodzili z rodziny pastorów i urzędników, zasiedziałej na Łużycach, w Marchii Brandenburskiej i w Nowej Marchii. Carl Pudor ukończył Gimnazjum Królewskie w Malborku, a następnie rozpoczął praktykę u adwokata malborskiego Horna, znanego później jako radcy sądowego w Elblągu. Był jego pomocnikiem, a w wieku 17 lat został sekretarzem zarządu malborskiego starostwa powiatowego. Powołany do wojska, służbę odbył w 3 Wschodniopruskim Pułku Grenadierów w Gdańsku. W 1877 r. został sekretarzem Związku Grobli i Wałów Prawostronnego Nogatu. Mieszkał i miał swoje biuro Krasnołęce k. Starego Pola. W 1878 r. ożenił się z Martą Arke ze Starego Monasterzyska w d. powiecie braniewskim. Po rozwiązaniu Związku Wałów i Grobli Prawobrzeżnego Nogatu przeszedł na stanowisko zastępcy naczelnika założonego w 1873 r. Elbląskiego Związku Wałów i Grobli, gdzie później był jego sekretarzem i podskarbim. W czasie swojej pracy zawodowej położył duże zasługi na odcinku zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpowodziowego mieszkańcom terenów Żuław położonych nad Nogatem, zwłaszcza podczas wielkich powodzi w latach 1884 – 1888. W 1892 r. przeniósł się na stałe do Elbląga. Tutaj zaangażował się w społecznej pracy na rzecz gospodarki komunalnej, krzewienia kultury i historii lokalnej. W 1899 r. został radnym miejskim, następnie zastępcą przewodniczącego rady, a od 1913 r. honorowym (nieopłacanym) radnym, aż do przejścia na emeryturę w 1926 r. Z okazji 70. urodzin Carla Pudora i jego zasługi dla Elbląga rada miasta nadała mu tytuł Starszego Miasta. W czasie I wojny światowej został powołany do wojska, gdzie jako major rezerwy dowodził batalinem Landwehry w Malborku. Carl Pudor największe zasługi położył jako pierwszy prezes założonego w 1901 r. .Towarzystwa Krzewienia Turystyki Pieszej w Elblągu i Okolicy. Prezesem był aż do swojej śmierci w 1927 r. Pod jego przewodnictwem elbląskie towarzystwo turystyczne stało się jednym z największych i najprężniej działającym w Niemczech. Poświęcił się bez reszty promowaniu piękna krajobrazu Wysoczyzny Elbląskiej, Żuław i samego Elbląga. Nieustannie zbierał i kolekcjonował eksponaty kultury materialnej, zabytki sztuki mieszczańskiej i chłopskiej. Na potrzeby towarzystwa i muzeum kupił kamienicę z 1624 r. przy ul. Garbary 29, która była siedzibą cechu kramarzy w l. 1701-1818 i założył tu w 1912 r. Muzeum Miejskie. Po jego śmierci muzeum to przemianowano na Muzeum im. Carla Pudora. Jeszcze za jego życia muzeum pod względem wnętrza i zgromadzonych eksponatów przyrównywano do gdańskiego Domu Uphagena. Muzeum C. Pudora zostało wypalone na początku lutego 1945 r. – dzisiaj puste miejsce na rogu ul. Przymurze/Garbary, obok d. Domu Modlitewnego Mennonitów. Car Pudor odkrył dla mieszkańców Elbląga tutejszy Las Miejski – Bażantarnię. Wytyczył nowe szlaki dla wędrówek pieszych, nadał nazwy ciekawym miejscom, drzewom, kamieniom, oznaczył wszystkie interesujące miejsca i obiekty przyrody. W pobliżu Suchacza kupił działkę o wielkości 270 morg, gdzie wybudował stację przyrodniczą i schronisko Towarzystwa Krzewienia Turystyki Pieszej w Elblagu i Okolicy. W Suchaczu kupił Zameczek Nadzalewowy, gdzie otworzył w 1911 r. restaurację z Tarsem widokowym i hotel. Obecnie znajduje się tutaj Niepubliczna Szkoła Podstawowa im. Kaprów. Obok szkoły znajduje się głaz narzutowy z Jagodna poświęcony C. Pudorowi w 1929 r. Tu otworzył w 1911 r. restaurację z tarasem widokowym i hotel. C. Pudor pozyskał prywatne środki na rzecz powstania i rozbudowy Towarzystwa Żeglugi Parowej obsługującego rejsy do Krynicy Morskiej. Był zastępcą prezesa, a później szefem rady nadzorczej tego towarzystwa. Wybudował nową promenadę w Krynicy Morskiej, zakład kąpieliskowy, poprawił tutejsze drogi i zelektryfikował uzdrowisko. Popierał Żeglugę Śródlądową i Elbląskie Towarzystwo Żeglugowe. Wykonał wzorcową mapę turystyczną okolic Elbląga w skali 1 : 25000. Już przed I wojną światową wydał duży przewodnik po Elblągu okolicy, którego następne wydanie ukazało się w 1926 r. Po jego śmierci jedną z elbląskich ulic nazwano Carl Pudor-Str. (dzisiaj ul. J. Fałata).